Fau que lou Cacho-Fiò siegue un aubre fruchau (amelié, óulivié...) mai jamai uno figuiero car lou bos de figuiero brulo pas bèn e se lou Cacho-Fiò brulo pas bèn es uno marrido marco pèr tout l’an. De mai, fau que l’aubre siegue mort de mort naturalo : derraba pèr lou vènt, brula pèr la fre, lou gèu...
L’aubre fruchau es simbole de la famiho : l’aubre a de fru, li parènt an d’enfant.
L’einat d’un bout, lou cago-nis de l’autre, tènon lou Cacho-Fiò : es lou simbole de la countinueta de la famiho, de la passacioun dou poudé, di couneissènço, di tradicioun.
Tóuti fan tres cop lou tour de la cousino o de l’oustau se fai bèu tèms. Ansin l’oustau es envirouna d’uno meno de ciéucle de prouteicioun.
Arriba davans la paiasso dóu fiò, lou pus vièi escampo sus lou Cacho-Fiò tres gisclado de vin cue en disènt :
Alègre ! Alègre
Mi bèus enfant, Diéu nous alègre !
Emé calendo tout bèn vèn !
Diéu nous fague la graci de vèire l’an que vèn !
E se noun sian pas mai que noun fuguen pas mens !
Devié èstre lou meme Cacho-Fiò jusqu’au jour di Rèi, alor chasque vèspre lou metien un pau dins la chaminèio pièi lou levavon. Li braso aparavon dóu tron e de l’encèndi.
